คือตอนนี้ ผมมีความกลัวอยู่ในใจว่าถ้ายอมแพ้ตอนนี้ แล้วหันไปเรียนวิชาประวัติศาสตร์ ถ้าดันทะลึ่งไม่ชอบขึ้นมาอีก ผมจะทำอย่างไรกับชีวิตดี แน่นอนว่าผมจะไม่เสี่ยงมาเรียนเมืองนอก ถ้าผมยังไม่แน่ใจว่าจะชอบมันจริงๆ เพราะตอนนี้ที่เสียดายมากคือตังค์ค่าเรียนที่เสียไป มันมากมหาศาลอยู่ ไอ้ตอนตัดสินใจมาก็ไม่คิดหรอกนะว่าถ้าตัวเองไม่ชอบจะมีปัญหากับ dissertation ขนาดนี้

ผมพยามหาที่ระบายนะ คือบางอย่างพูดบ่นไป คนที่นี้ก็ไม่เข้าใจ แถมจะโดนด่าด้วยซ้ำ และคนอื่นก็มีเรื่องเครียดเรื่องงานของเขาเองอยู่แล้ว เราก็ไม่อยากทำตัวน่ารำคาญ ปกติก็ไม่เขียนไดอารี บ่นผ่านบล็อกก็เป็นวิธีระบายอีกอย่างหนึ่ง คือเก็บไว้กับตัวมากๆ ก็จะระเบิดออกมา บ่นผ่านพ่อแม่ก็ไม่อยากทำ (แต่ที่บ่นตรงนี้ก็ไม่ได้อยากให้ใครมาเม้นนะครับ ถ้ารู้สึกว่ารำคาญก็ไม่ต้องอ่านนะครับ)

คือ แบบใจจริง ผมไม่อยากยอมแพ้เพราะรู้ว่าจะโดนตีตราแน่ว่าเป็นคนขี้แพ้ ไม่ทนทำงานหนักอันนี้โดนแน่ คือ supervisor ผม แกก็พูดประมาณว่า “เห้ย อย่าเพิ่งขี้เกียจ จบไปก็สบายแล้ว” ผมก็เออคิดในใจอยากจะแย้งว่า ที่ทำการบ้าน รายงานมันไม่ใช่ทั้งหมดที่เราจะทำงานเลยนะ คือทั้งชีวิตหลังจากนี้ เราต้องอยู่กับมัน ถ้าเราไม่รู้สึกสนุกสนานกับมัน แล้วจะรับประกันได้ไงว่าหลังจากนี้ เราจะสบายแล้ว เราจะมีความสุขจริง

คือ ตัดสินใจจะถอนตัวตอนนี้ก็ทำใจยากด้วย ก่อนหน้านี้เดือนพ.ย.ปีที่แล้ว ผมก็เกือบตัดสินใจถอนตัวไปแล้ว เพราะว่ารู้สึกไม่อินกับเนื้อหา ที่อยู่ต่อก็เพราะรอดูคะแนนแต่ละวิชา ซึ่งสองตัวแรกออกมาโอเค และตัวหลังๆก็ไม่เลวร้าย และกว่าผมจะรู้คะแนนก็ปาเข้าไปเดือนม.ค. – ก.พ.แล้ว ช่วงนั้นก็กำลังมีความสุขจัดอยู่ในช่วงฮันนีมูน หารู้ไม่ว่ากำลังมีปัญหาอะไรอะไรตามมา ถึงตอนนี้ตังค์ก็เสียไปเยอะมากแล้ว งวดถัดไปที่ต้องจ่ายก็อีกไม่กี่วันข้างหน้า คือถ้าจะให้ออกก่อนวันจ่ายก็กลัวอีกว่าตัดสินใจเร็วขนาดนี้จะผิดพลาด (เหมือนกับตอนตัดสินใจมาที่นี้)

เป็นเรื่องแปลกว่าตั้งแต่ดูไพ่ครั้งนั้น กับการดูครั้งอื่นๆ จะมีไพ่ใบหนึ่งโผล่อยู่ตลอดนั้นคือ ไพ่ “the fool” ในตอนนั้นการอ่านของครั้งแรก ตีความได้ว่า ผมกำลังจะพร้อมเดินไปในทางที่ไม่แน่นอน ไม่คิดไตร่ตรองให้ดี แต่เมื่อคนที่สองอ่านไพ่ให้ผม (เป็นคนที่ผมรู้จัก) เขาตีความว่าผมกำลังใช้ชีวิตเลินเล่อ ให้หันไปเตรียมตัวสมัครเรียนต่อได้แล้วเพราะเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์ (ในใจผมขณะนั้น คิดว่าจะทำงานต่อไปเรื่อยๆ หรืออาจจะไปทำงานที่อื่น)

อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลังที่ผมเริ่มรู้เกี่ยวกับไพ่มากขึ้นบ้าง ผมอ่านมาจากหนังสือ Easy Tarot: Learn to Read the Cards Once and for All! (ไม่ได้โฆษณานะครับ) ก็พบว่า ไพ่ใบนี้ไม่ได้มีความหมายไปถึงความโง่เขลาอย่างเฉพาะเจาะจงลงไป การตีความจะเน้นหนักไปในทางที่ว่า พร้อมจะเลือกเดินไปในทางที่เสี่ยงเท่านั้น หนังสือเล่มนี้ยังเตือนอีกว่า ตัวคนที่เป็นคนตีความผลของไพ่ ไม่ควรใช้อำนาจในการอ่านไพ่ในทางที่เอนเอียงไปกับสิ่งที่ตนเองคิดมากจนเกินไป (ในหนังสือใช้คำประมาณว่า “Abuse Power”) ทำให้ผมรู้ว่า เวลาจะดูไพ่พยากรณ์อะไร ควรจะดูกับมืออาชีพจริงๆเท่านั้น ทั้งสองท่านที่ตีความให้ผมเพิ่งหัดอ่านเท่านั้น

คนที่รู้จักผมและอ่านคนเก่ง จะรู้ว่าผมเป็นพวกเก็บกดมาก ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะผมเป็นเกย์และเป็นลูกคนโต ทำให้ผมไม่สามารถจะทำอะไรตามอำเภอใจได้มาก การที่ผมไม่ตัดสินใจเรียนในสายที่ผมชอบ (ประวัติศาสตร์สังคม) ไปเรียนเรื่องเงินๆทองๆแทน ก็เป็นเพราะผมเห็นว่านั้นจะช่วยแลกเปลี่ยนกับการที่ผมเป็นเกย์ได้ ตอนป.ตรีถ้าไม่มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ผมไม่ชอบเศรษฐศาสตร์ ป่านี้ผมก็คงอยู่เรียนอยู่สาขานี้อยู่

การที่เป็นคนเก็บกดประกอบกับการที่ยังยอมรับตัวตนทางเพศของตัวเองไม่ได้ ทำให้ในตอนนั้น (7-8 ปีก่อนอะนะ) ผมคิดอยากจะฆ่าตัวตายเสมอ หลายครั้งทีเดียวที่เวลาไปเจอญาติหรือคนรู้จักของพ่อแม่ ต้องเงียบไม่พูดไม่จาเพราะนั้นเป็นทางทีเดียว ที่จะช่วยให้โดนล้อน้อยลงได้ การที่ต้องเงียบมากมายก็ทำให้อาการณ์เก็บกดมันหนักเข้าไปอีก โชคดีของผมนะ ที่ปีสองปีก่อนผมเจอคนคนหนึ่ง (ไม่ใช่แฟน) ที่ทำให้ผมภูมิใจในตัวตนทางเพศของผมได้

แต่นิสัยเก่าก็ยังคงมีอยู่ ครั้งนี้ ป.โท ผมคิดว่าผมสามารถจะแลกด้วยอีกวิชาหนึ่งได้อีกครั้ง แต่เหตุการณ์มันไม่เหมือนตอนป.ตรี ผมไม่ชอบในสิ่งที่ผมเรียนเลย ผมพลาดอย่างแรงที่มาเลือกสายนี้ ถึงแม้คะแนนผมจะไม่แย่ในหลายวิชา แถมทำคะแนนเป็นอันดับต้นๆของทั้งคณะ แต่ตอนนี้ผมกำลังมีปัญหาอย่างมากในการทำวิทยานิพนธ์ ผมขาดพลังที่จะทำมันอย่างมาก ขอเติอนเพื่อนๆว่า ถ้าอยากเรียนโทอย่างมีความสุข ต้องเลือกเรียนในสาขาที่รู้ว่าตัวเองชอบจริงๆ อย่าเสี่ยงมาอย่างผม ถ้าคุณเลือกในสิ่งที่ตัวเองชอบ คุณจะมีแรงทำงานมากกว่า เหนื่อยแล้วพัก ก็ยังมีแรงพอกลับมาทำได้เต็มที่ ไม่ใช่ว่าพักเท่าไรกลับมาทำได้ไม่เท่าไรก็หมดแรงอีก ทรมานเปล่าๆ เสียเงินมากมาย

ถ้าพ่อแม่ของคุณบังคับให้เรียนในสิ่งที่คุณไม่ชอบ แถมคุณเป็นคนฝืนตัวเองยาก ขอให้สู้ครับ หมายถึงเลือกและทำในสิ่งที่ตัวเองชอบจริง เพราะเป็นคุณคนเดียวที่จะอยู่กับทางที่คุณเลือกเดินไปตลอดชีวิต จงเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเองครับ

จากคำกล่าวของคนล้มเหลวคนหนึ่ง และผมขอรับประกันว่าจะไม่มีคนเรียนโทคนไหนมาเขียนประจานตัวเอง อย่างที่ผมทำอยู่ตอนนี้ นี้เป็นความเสี่ยง เป็นด้านมืดของการเรียนปริญญาโท ทั้งเรียนในไทยและเรียนเมืองนอก

คนไหนที่แวะเวียนผ่านมาก็ไม่ต้องด่าซ้ำนะครับ เพราะที่เขียนในบล็อกนี้ บ่นบ่นไปก็เพื่อจัดความคิดตัวเองให้ถูกด้วย หลายครั้งตอนผมเขียนบล็อกอันก่อน เรื่องบางเรื่องที่ผมสับสน ก็ค่อยค่อยถูกจับเข้าประเด็นกันในบล็อกนี้แหละ

กะว่าจะเขียนซะหลายวันแล้ว แต่มันก็ด้วยความขี้เกียจตัวดีด้วยแหละ คิดว่าการเล่นเกม การอ่านบล็อกเกย์ทั้งหลาย (ซึ่งในคลังของผมก็ไม่ค่อยมีมากนะ) ติดตามกลุ่ม “เกย์หน้าตาดี” ใน Facebook จะช่วยทำให้ผ่อนคลาย และหายขี้เกียจ นี้ไม่เลยวันวันมัวแต่เช็คเรื่องพวกนี้ หวังว่าจะมีอะไรอ่านมากกว่านี้ แต่มีเรื่องให้ติดตามน้อยเกินไป …เรื่องเกย์อังกฤษ เออ! นี้ทำให้ผมปิ๊งขี้นมาเรื่อย ทำไมก่อนหน้านี้รอแต่อ่านบล็อกไทยกับอ่านข่าว BBC วะ ทำไมไม่ติดตามข่าวเกย์อังกฤษ หรือเกย์ชาติอื่นๆบ้าง โห้ย ลืมไปซะได้ไง

ส่วนเรื่องงานคงต้องลองเสี่ยงทำดู เพราะไม่งั้นงานก็ไม่เดินซักที วันวันติดแหง็กอยู่ในห้อง แถมยังมีงาน assignment อีก 2 วิชาที่วันกำหนดส่งจวนเข้ามาทุกทีแล้ว